La trama y el desenlace

Over het nummer

«La trama y el desenlace» («De plot en de afloop») is een lied van de Uruguayaanse singer-songwriter Jorge Drexler. Het is het tweede nummer van «Amar la trama», het album dat hij op 16 maart 2010 bij Warner Music uitbracht, en het duurt iets langer dan vier minuten. Hij schreef het zelf, en het album ontleent zijn titel aan het idee in het hart van dit lied: meer houden van de plot van een verhaal dan van de manier waarop het afloopt.

Drexler werd op 21 september 1964 in Montevideo geboren en studeerde geneeskunde aan de Universidad de la República, met als specialisatie keel-, neus- en oorheelkunde. Langzaam nam de muziek het over. In 1995 nodigde de Spaanse zanger Joaquín Sabina hem uit naar Madrid, waar hij zijn albums opnam en waar hij uiteindelijk ging wonen. In 2005 werd hij de eerste Uruguayaan die een Oscar won, voor «Al otro lado del río», het lied dat hij schreef voor de film «The Motorcycle Diaries», en de maker van het eerste Spaanstalige lied dat de prijs voor beste originele song kreeg.

«Amar la trama» werd op een ongewone manier gemaakt. In plaats van maandenlang in een gesloten studio te werken, namen Drexler en zijn muzikanten de nummers in vier dagen op, van 1 tot 4 november 2009, in de Estudios Cata in Madrid, een televisiestudio waar een klein publiek tegenover de band zat. De luisteraars, ongeveer twintig per sessie, werden gekozen via een wedstrijd op internet. Drexler legde uit dat hij beter zingt met mensen voor zich en dat hij de kilte van een opnamestudio wilde vermijden. Het album werd geproduceerd door de Argentijn Matías Cella, met Drexler en Carles «Campi» Campón als coproducenten, en onder de muzikanten waren de Amerikaanse organist Ben Sidran en de Spaanse actrice en zangeres Leonor Watling, de partner van Drexler. De gewone editie bevatte een documentaire op dvd, «La trama circular», over die sessies.

Het lied vertelt een heel eenvoudige scène. Twee mensen lopen arm in arm door de straten van Madrid op een vrije middag, langzaam, zonder doel en zonder iets anders te doen dan wandelen. Op een gegeven moment, zonder dat een van beiden het plant, verandert de een van pas, tot ze allebei precies in hetzelfde ritme lopen. Die piepkleine verandering is het hele verhaal: een klein sprongetje, bijna verborgen, dat het lied vergelijkt met twee snaren die samen klinken, met hetzelfde getal op verschillende dobbelstenen, met soldaten die in de pas marcheren en met twee knipperlichten die plotseling tegelijk oplichten. De twee verstrooide wandelaars slagen er even in de tijd van het verdriet stil te zetten. Het refrein zet werkwoorden van beweging op een rij, gaan en komen, volgen en leiden, geven en hebben, binnengaan en weggaan, en spreekt daarna het idee uit dat het album zijn naam geeft. Tegen het einde stelt de zanger zich voor dat hij rondzwerft als de personages in een film van de Franse regisseur Éric Rohmer, zonder te wachten tot er iets bijzonders gebeurt.