Laura non c'è
Nek
Hoe je dit liedje studeert
“Laura non c'è” levert 12 woorden in het Italiaans, 7 bijvoeglijke naamwoorden en 40 werkwoordsvormen — 59 studie-items in totaal, niveau A2+. Neem eerst de woordenlijst door: cosa en fiato zijn de woorden waar je het meest op leunt. Dit liedje draait om de werkwoorden: 40 verschillende vormen tegenover 7 bijvoeglijke naamwoorden, dus het werk zit in de vervoeging. Op dit niveau gaat het om herkennen: je hoort het woord, je plaatst het, je gaat door.
De woorden van dit liedje, in meerdere talen
Elk woord hieronder komt uit dit liedje en is door ons vertaald. De songtekst staat er niet: dit zijn de losse woorden die je nodig hebt om hem te volgen.
Woordenschat
| IT | EN | ES | FR | PT | NL | DE |
|---|---|---|---|---|---|---|
| cosa | thing | cosa | chose | coisa | ding | Sache |
| fiato | breath | aliento | souffle | fôlego | adem | Atem |
Deze kaart bevat 10 woorden meer. Die kom je tegen als je het liedje speelt.
Bijvoeglijke naamwoorden
| IT | EN | ES | FR |
|---|
Wat dit liedje je leert
Niveau · A2+
- Woorden
- 12
- Bijvoeglijke naamwoorden
- 7
- Combo’s
- 8
- Uitdrukkingen
- 12
- Werkwoordsvormen
- 40
- Quizvragen
- 35
Achtergrond
Over het nummer
«Laura non c'è» («Laura is er niet») is het nummer dat Nek, een jonge singer-songwriter uit Emilia, tot een internationale ster maakte. Nek, wiens echte naam Filippo Neviani is, bracht het in februari 1997 op het Festival van Sanremo, in de hoofdcompetitie voor gevestigde artiesten, de sectie «Campioni». Het nummer staat op naam van Nek zelf, de gitarist en producer Massimo Varini en de tekstschrijver Antonello De Sanctis. Het won niet. Het festival, van 18 tot 22 februari gehouden in het Teatro Ariston en gepresenteerd door Mike Bongiorno met Piero Chiambretti en Valeria Marini, werd gewonnen door het bijna onbekende duo Jalisse met «Fiumi di parole», terwijl Nek zevende werd met 13.995 stemmen, volgens de Italiaanse Wikipedia. Toch was het zijn nummer, en niet de winnaar, dat heel Italië die lente en zomer zong.
Het nummer vertelt een verhaal dat veel luisteraars uit hun eigen leven herkenden. De verteller is met een nieuwe vrouw, maar zijn hoofd is nog bij Laura, het meisje dat hem heeft verlaten. Zijn nieuwe partner vraagt waarom hij zo afwezig is, en hij geeft toe dat hij nog steeds van Laura houdt, ook al geeft zij hem niets meer, dat hij haar zo mist dat hij bijna geen adem krijgt en dat de pijn nooit is weggegaan. Hij weet dat het dwaas is om Laura in iemand anders te zoeken, hij voelt zich er ellendig over en wil de avond niet doorbrengen met de ene vrouw terwijl hij aan de andere denkt.
In het refrein zegt hij tegen zijn nieuwe partner dat ze kunnen vrijen als zij dat wil, maar dat het niet hetzelfde zal voelen: hij kan niet tegen alleen zijn, dus vraagt hij haar te blijven, en het enige vreemde is haar te zien op de plek waar vroeger Laura was. In het tweede couplet komt de jaloezie. Hij vraagt zich af waar Laura nu is, stelt zich een andere man naast haar voor en ziet haar in de armen van iemand anders, en hij bekent dat hij het niet meer aankan. De brug is het eerlijkste moment van het nummer: hij zegt dat hij niet wil dat de nieuwe vrouw alleen een noodoplossing is, en dat er tussen genegenheid en liefde niets anders staat dan Laura en zijn eigen geweten. Aan het einde geeft hij het op. Het beeld van Laura staat nog steeds tussen hen in en hij kan niet langer doen alsof.
Wie is Laura? Fans stellen die vraag al bijna dertig jaar. In een interview met de Zwitserse nieuwssite blue News vertelde Nek dat de persoon echt bestond, maar niet Laura heette: hij koos die naam omdat hij muzikaler klonk en omdat hij zo haar privacy beschermde. Italiaanse tijdschriften melden ook dat hij het nummer op Radio Deejay omschreef als een stuk uit zijn leven als jonge man, eerder dan als het portret van één bepaalde persoon.