Moi... Lolita
Alizée
Hoe je dit liedje studeert
“Moi... Lolita” leren betekent 40 items op niveau B1: 20 woorden in het Frans, 7 bijvoeglijke naamwoorden en 13 werkwoordsvormen, allemaal uit wat het liedje echt zegt. De woordenlijst is het startpunt: loups, langue en rire zijn de kernwoorden van het liedje. Niets overheerst hier: 20 woorden tegenover 13 werkwoordsvormen, dus het werk verdeelt zich. Op dit niveau ken je een deel van de lijst al; de rest vult precies dat gat op.
De woorden van dit liedje, in meerdere talen
Elk woord hieronder komt uit dit liedje en is door ons vertaald. De songtekst staat er niet: dit zijn de losse woorden die je nodig hebt om hem te volgen.
Woordenschat
| FR | EN | ES | IT | PT | NL | DE |
|---|---|---|---|---|---|---|
| loups | wolves | lobos | lupi | lobos | wolven | Wölfe |
| langue | tongue | lengua | lingua | língua | tong | Zunge |
| rire | laughter | risa | risata | riso | lach | Lachen |
| phénomène | phenomenon, a real character | fenómeno | fenomeno |
Wat dit liedje je leert
Niveau · B1
- Woorden
- 20
- Bijvoeglijke naamwoorden
- 7
- Combo’s
- 9
- Uitdrukkingen
- 10
- Werkwoordsvormen
- 13
- Quizvragen
- 35
Meer nummers in het Frans op dit niveau
Achtergrond
Over het nummer
«Moi… Lolita» was de eerste single van Alizée, een tiener uit Ajaccio op Corsica die vijftien was toen hij op 3 juli 2000 verscheen. Een jaar eerder was ze opgemerkt in «Graines de star», een talentenjacht op de Franse zender M6, waar ze de prijs voor het beste jonge nieuwe talent won. Onder de kijkers waren Mylène Farmer, een van de grootste Franse popsterren van de jaren negentig, en haar vaste componist en producer Laurent Boutonnat, die een jonge stem zochten voor een nieuw project. Na audities in de studio kozen ze haar, en het nummer werd het visitekaartje van die samenwerking: Farmer schreef de tekst, Boutonnat de muziek, en samen produceerden ze het voor haar eerste album, «Gourmandises».
De titel verwijst openlijk naar de roman «Lolita» van Vladimir Nabokov, maar het nummer draait het boek om. Farmer zei dat ze het verhaal wilde vertellen vanuit het meisje in plaats van vanuit de volwassene. De vertelster is een scholier die zichzelf voorstelt, speelt met haar naam en de koosnaampjes ervan, haar opvliegende karakter en haar giechelbuien beschrijft, en een geheim voor haar moeder bewaart. In het refrein houdt ze vol dat alle ophef om haar heen niet haar schuld is: anderen lijken klaar om zich op haar te storten, en ze hoort elk woord dat achter haar rug wordt gezegd. De toon is plagerig en zelfbewust in plaats van dramatisch, en veel van de tekst werkt met woordspelingen en vaste uitdrukkingen in plaats van met directe uitspraken.
Muzikaal is het een strak stuk Franse elektropop van rond de eeuwwisseling: een helder synthesizerriffje, een gestage dansbeat en een ademende, heel jonge stem dicht op de microfoon. Boutonnats arrangement laat veel ruimte rond de stem, en daarom zijn de woorden goed te volgen, zelfs voor een luisteraar die de taal nog aan het leren is.
Voor wie Frans leert, is het nummer een klein museum van idiomen. Het gebruikt uitdrukkingen die elke moedertaalspreker kent maar die geen studieboek in het eerste jaar onderwijst: zeggen dat twee dingen hetzelfde zijn met een vaste uitdrukking rond «pareil», het opgeven bij een raadsel door «je tong aan de kat te geven», een verspreking die wordt beschreven als een tong die «zich splitst», en de schoolpleinformule om je mond te houden, «motus». Het laat ook de spreektaalgewoonte zien om de «ne» van de ontkenning weg te laten, zodat het alledaagse «c’est pas» het geschreven «ce n’est pas» vervangt. Deze wendingen herkennen is precies de stap tussen correct Frans begrijpen en het Frans begrijpen dat mensen echt spreken.