Comme des enfants

Over het nummer

«Comme des enfants» is het nummer waarmee Cœur de pirate, de artiestennaam van de zangeres en pianiste Béatrice Martin uit Montreal, aan de hele Franstalige wereld werd voorgesteld. Het komt van haar eerste album, eenvoudigweg «Cœur de pirate» geheten, dat het onafhankelijke Quebecse label Grosse Boîte op 16 september 2008 in Canada uitbracht, toen Martin nog achttien was. De plaat werd in Montreal gemaakt en geproduceerd en gearrangeerd door David Brunet, met Martin zelf als coproducent. Het voorjaar daarop, op 19 mei 2009, bracht Barclay het album naar Frankrijk, en «Comme des enfants» werd het nummer dat het daar op sleeptouw nam; het verscheen op 28 september 2009 als afzonderlijke single.

Muzikaal is het heel eenvoudig, en daar zit een groot deel van de charme. Het nummer is gebouwd op een helder, huppelend pianofiguur, het soort patroon dat een geschoolde pianist bijna zonder nadenken speelt, met een lichte begeleiding eromheen en een jonge, wat breekbare stem erbovenop. Het is kort, nog geen drie minuten, en gaat snel van de coupletten naar een refrein dat steeds weer terugkomt tot het de hele tweede helft overneemt. Het contrast tussen die vrolijke, bijna speelpleinachtige melodie en wat de woorden werkelijk zeggen, is wat het doet blijven hangen.

Want het verhaal dat het vertelt is geen vrolijk verhaal. De verteller zit klem tussen twee mensen. De ene man houdt nog steeds van haar, en dat weet ze, maar zij is iemand anders net iets meer gaan liefhebben. De coupletten beschrijven de verwarring die daarbij hoort: gevoelens die in de knoop raken, het gevoel een raadsel te zijn voor degene van wie ze houdt, de angst haar houvast te verliezen en het ongemakkelijke gevoel in twee versies van zichzelf gesplitst te zijn. Het nieuwe stel gedraagt zich als kinderen, die hand in hand vooruitlopen met een soort naïef geluk, ook al zegt hun eigen gezonde verstand hun dat ze moeten stoppen. Het refrein lost niets op. Het zet de twee feiten gewoon naast elkaar, keer op keer, en die herhaling wordt de kern: ze kan niet kiezen, en het nummer kiest niet voor haar.

Voor wie Frans leert, is het nummer een compacte les in alledaagse grammatica. Voornaamwoorden als lijdend of meewerkend voorwerp staan overal, bij bijna elk werkwoord, en het refrein is een helder voorbeeld van hoe het Frans ze vóór het werkwoord plaatst en ze vóór een klinker elideert. De coupletten brengen de futur simple, een aantal infinitiefconstructies na voorzetsels, de wederkerende werkwoorden die het Frans gebruikt voor wederkerige en wederkerende handelingen, en een handvol uitdrukkingen die moedertaalsprekers voortdurend gebruiken, zoals de wendingen voor je grip verliezen, iets opzijzetten en zeggen dat genoeg genoeg is. De woordenschat is bijna helemaal gangbaar, en de paar zeldzamere woorden zijn makkelijk te onthouden omdat ze het emotionele gewicht van het nummer dragen.