Eduardo e Mônica

Over het nummer

«Eduardo e Mônica» is een van de meest geliefde verhalende nummers uit de Braziliaanse rock. Het werd geschreven door Renato Russo, de zanger en tekstschrijver van Legião Urbana, de band die hij begin jaren tachtig in Brasília oprichtte, en het stond op het tweede studioalbum van de groep, «Dois», op 20 juli 1986 uitgebracht door EMI. Het album werd tussen februari en april van dat jaar opgenomen in de EMI-Odeon-studio’s in Rio de Janeiro, met Mayrton Bahia als producer; bij dit nummer staat Renato Russo zelf als producer vermeld. De opname duurt vier en een halve minuut en wordt meestal omschreven als folkrock: akoestische gitaren dragen een melodie die couplet na couplet blijft voortgaan, als iemand die vrienden een lange anekdote vertelt.

Wat het nummer ongewoon maakt, is de vorm. Er is geen refrein in de gebruikelijke zin. De tekst is in plaats daarvan een kroniek die een stel volgt vanaf de dag dat ze elkaar ontmoeten tot jaren later, wanneer ze gesetteld zijn met een gezin. Eduardo is een jongen van zestien die nog in de wereld van school, televisie, soaps en tafelvoetbal met zijn opa leeft. Mônica is ouder, studeert geneeskunde, spreekt Duits en praat over kunst, poëzie, magie en meditatie. Het plezier van het nummer zit in de opsomming van hun verschillen — de films, schilders, dichters en bands die zij bewondert tegenover zijn tienerroutine — en in de langzame ontdekking dat ze ondanks dat alles bij elkaar horen.

Het verhaal beweegt zich door kleine, concrete scènes: een eerste ontmoeting die toevallig op een feest plaatsvindt, een ongemakkelijk eerste afspraakje waarbij elk van hen ergens anders heen wil, het moment waarop hun vriendschap verandert in een dagelijkse behoefte om elkaar te zien. Dan versnelt de tijdlijn. Samen proberen ze hobby’s en cursussen uit, ze reizen, hij wordt volwassen en vindt werk, zij rondt haar studie af, en ze vieren en maken ruzie zoals elk stel. In de laatste coupletten hebben ze een huis gebouwd, een tweeling gekregen en zijn ze terugverhuisd naar Brasília, waar de gewone zorgen van het gezinsleven de plaats hebben ingenomen van de avonturen van de jeugd.

Renato Russo baseerde de personages op echte mensen uit zijn kring in Brasília: zijn vriendin Leonice de Araújo Coimbra en haar man Fernando Coimbra, een stel dat in de wijk Asa Norte woonde. Fernando, student antropologie aan de Universiteit van Brasília, had indruk op Russo gemaakt met de platen die hij uit Parijs had meegebracht; Leonice besprak met hem astrologie, de I Tjing en het lot, en hij bezocht haar vaak toen ze ziek was. Russo zei ook dat Eduardo deels een zelfportret was — alleen, in zijn woorden, iets minder dwaas.