← Alle liedjes
A2

Keep the Faith

Bon Jovi

Taal
Engels
Uitgebracht
1992
Genre
rock
Niveau
A2
Moeilijkheidsscore
606
Duur
5:47

Hoe je dit liedje studeert

De kaart van “Keep the Faith” bestaat uit 74 studie-items op niveau A2: 25 woorden in het Engels, 7 bijvoeglijke naamwoorden en 42 werkwoordsvormen. Neem eerst de woordenlijst door: mother, father en children zijn de woorden waar je het meest op leunt. Dit liedje draait om de werkwoorden: 42 verschillende vormen tegenover 7 bijvoeglijke naamwoorden, dus het werk zit in de vervoeging. Op dit niveau gaat het om herkennen: je hoort het woord, je plaatst het, je gaat door.

De woorden van dit liedje, in meerdere talen

Elk woord hieronder komt uit dit liedje en is door ons vertaald. De songtekst staat er niet: dit zijn de losse woorden die je nodig hebt om hem te volgen.

Woordenschat

ENESITFRPTNLDE
mothermadremadremèremãemoederMutter
fatherpadrepadrepèrepaivaderVater
childrenhijos, niñosfigli, bambinienfantsfilhos, criançaskinderenKinder, Söhne und Töchter
sonhijofigliofils

Wat dit liedje je leert

Niveau · A2

Woorden
25
Bijvoeglijke naamwoorden
7
Combo’s
6
Uitdrukkingen
18
Werkwoordsvormen
42
Quizvragen
35

Meer nummers in het Engels op dit niveau

  • Blinding Lights — The Weeknd (2019)A2
  • Hips Don't Lie — Shakira (2006)A2+
  • Taste — Sabrina Carpenter (2024)A2
  • Zombie — The Cranberries (1994)A2-

Achtergrond

Over het nummer

«Keep the Faith» is het titelnummer en de eerste single van het vijfde studioalbum van Bon Jovi. De single werd op 7 oktober 1992 uitgebracht door Mercury Records, bijna een maand vóór het album, dat op 3 november 1992 volgde. Het was de eerste nieuwe muziek die de band als groep uitbracht sinds «New Jersey» in 1988, en het klonk anders dan veel van wat hen in de jaren tachtig beroemd had gemaakt. Het nummer werd geschreven door Jon Bon Jovi en gitarist Richie Sambora samen met Desmond Child, de songwriter die al aan enkele van hun grootste hits had meegewerkt.

De jaren vóór de plaat waren de onzekerste in de geschiedenis van de band. Na de lange wereldtournee die in 1988 en 1989 op «New Jersey» volgde, waren de vijf muzikanten uitgeput en stopten ze met samenwerken. Jon Bon Jovi schreef en nam in 1990 de soundtrack op voor de western «Young Guns II», en Richie Sambora bracht een soloalbum uit. Veel mensen dachten dat de groep ten einde was. Jon ontsloeg ook de vaste manager van de band, Doc McGhee, en richtte zijn eigen bedrijf op, Bon Jovi Management. In oktober 1991 kwam de band bijeen op het Caribische eiland St. Thomas om over de toekomst te praten, en besloot nog een plaat te maken.

Die plaat werd geproduceerd door Bob Rock en tussen januari en augustus 1992 opgenomen in Little Mountain Sound Studios in Vancouver, Canada. Inmiddels was de muziekwereld veranderd. Grungebands uit Seattle, met Nirvana voorop, hadden de glanzende hardrock van het vorige decennium vrijwel van de ene dag op de andere ouderwets laten lijken. Jaren later zei Jon Bon Jovi dat de band gewoon de deur dichtdeed en negeerde wat er met hun soort muziek gebeurde; in plaats daarvan lieten ze de clichés los, schreven ze teksten met een sociaal geweten en knipten ze hun haar. Het lange haar van de jaren tachtig was verdwenen, en het nieuwe imago werd onderdeel van het verhaal van het album.

De tekst is geschreven als een reeks bekentenissen. In het begin richt de zanger zich tot zijn moeder en zijn vader: hij geeft toe dat woede hem duur is komen te staan, dat sommige oorlogen niet te winnen zijn, en hij belooft op te houden met vechten en vraagt om vergeving. Het refrein verbreedt de blik naar iedereen: mensen hebben iemand nodig om van te houden en iemand om te haten, de tijden zijn zwaar, en het is makkelijk om het gevoel te hebben dat er niemand is op wie je kunt rekenen. Daartegenover werkt de titel als een belofte om het slechte weer te doorstaan zonder de liefde zuur te laten worden. Het laatste couplet is het donkerste deel van het nummer, met een verteller die zijn tranen voor de wereld verbergt en fouten met zich meedraagt die hij niet ongedaan kan maken.

Verbomatico
Leren:Engels·Spaans·Italiaans·Nederlands·Frans·Portugees·Duits
Home·Nummers·Gidsen·Prijzen·Over ons·Contact·Installeer de app·Voorwaarden·Privacy·Terugbetalingen
Juridische mededeling··

© 2026 Verbomatico

filho
zoon
Sohn

Deze kaart bevat 21 woorden meer. Die kom je tegen als je het liedje speelt.

Bijvoeglijke naamwoorden

ENESITFRPTNLDE
waywarddescarriado, rebelderibelle, traviatoégaré, rebellerebelde, desencaminhadoeigenzinnig, afgedwaaldabtrünnig, aufsässig
brokenrotorotto, spezzatobrisé, cassépartido, destroçadogebrokenkaputt, gebrochen

Deze kaart bevat 5 bijvoeglijke naamwoorden meer. Die kom je tegen als je het liedje speelt.

Werkwoordsvormen

ENESITFRPTNLDE
telldi, diledi’, raccontadisdizvertelsag, sag ihm
has just begunacaba de empezarè appena cominciatovient de commenceracabou de começaris net begonnenhat gerade begonnen
have sufferedhe sufridoho soffertoj’ai souffertsofriheb geledenich habe gelitten
can't be wonno se pueden ganarnon si possono vincerene peuvent pas être gagnéesnão se podem ganharkunnen niet gewonnen wordenkönnen nicht gewonnen werden
believecréeme, creecredimi, credicroisacreditageloofglaub mir, glaub
am layingestoy dejandosto posandoje déposeestou a pousarleg neerich lege nieder
amestoy, soysonoje suisestou, soubenbin

Deze kaart bevat 35 werkwoordsvormen meer. Die kom je tegen als je het liedje speelt.

Muzikaal is het nummer gebouwd op een zware, rollende groove die wordt aangedreven door de bas en de drums, met veel percussie en aan het eind een lange, eenvoudige chant. Vergeleken met de powerballads en anthems van de eerdere albums van de band is het donkerder en zwaarder, een teken van het serieuzere geluid waarnaar ze op zoek waren. De albumversie duurt bijna zes minuten, en voor de radio werd een kortere versie van ongeveer vierenhalve minuut gemaakt. Op het podium werd het nummer een visitekaartje van de band: Jon Bon Jovi speelt er meestal percussie bij, en het staat op de concertfilms «Live from London» en «The Crush Tour».

Wist je dat?

De videoclip werd geregisseerd door Phil Joanou. Hij is grotendeels in zwart-wit opgenomen, met enkele scènes in kleur, en volgt Jon Bon Jovi en Richie Sambora door New York City, met beelden op de Brooklyn Bridge en op Wall Street, afgewisseld met de band die op het podium optreedt.

De producer, Bob Rock, was een Canadees die bekendstond om zware, gepolijste rockplaten, waarvan er veel werden gemaakt in Little Mountain Sound in Vancouver. Zijn werk aan «Keep the Faith» hielp de band op weg naar een donkerder, moderner rockgeluid voor het nieuwe decennium.

In de Verenigde Staten had de single een kerstnummer op de B-kant, «I Wish Everyday Could Be Like Christmas».

In 2009 nam Jon Bon Jovi een nieuwe versie van het nummer op met het Washington DC Youth Choir voor de gospelverzamelaar «Oh Happy Day: An All-Star Music Celebration». Jaren eerder, in 1997, had de Duitse eurodancegroep X-Perience een dancecover opgenomen op hun album «Take Me Home».

Voor wie Engels leert, zit het nummer vol phrasal verbs, werkwoorden waarvan de betekenis verandert door een klein woordje erachter: hold on, lean on, live through, lay down, stand out, wash away. Het gebruikt ook informele spreektaalvormen zoals «gonna» voor «going to» en «gotta» voor «have got to», die in liedjes heel gewoon zijn maar in formeel schrijven niet worden gebruikt.

Tijdens de promotie van het album nam de band een speciale aflevering van «MTV Unplugged» op die afweek van het gebruikelijke format van de serie: er werd «in the round» gespeeld, met het publiek rondom de muzikanten, in een intieme setting.

Hitlijsten en streaming

«Keep the Faith» bereikte nummer één in Noorwegen en Portugal, nummer twee in Griekenland en nummer drie in Zwitserland. Het piekte op nummer vijf in de UK Singles Chart, in Ierland en in Canada, op nummer zeven in Zweden, nummer acht in Duitsland en nummer tien in Australië en Nederland. In de Eurochart Hot 100 haalde het nummer zes. In Australië werd het platina voor 70.000 eenheden en stond het op de 62e plaats in de jaarlijst van 1992; in het Verenigd Koninkrijk was het de 92e van het jaar.

In de Verenigde Staten bereikte de single nummer 29 in de Billboard Hot 100 en nummer één in de Mainstream Rock-lijst, een teken dat de rockradio het nieuwe geluid van de band verwelkomde, zelfs terwijl de popradio zich tot andere stijlen wendde.

Het album «Keep the Faith» bereikte nummer één in het Verenigd Koninkrijk en Australië en nummer vijf in de Billboard 200. De RIAA certificeerde het in oktober 1994 als dubbel platina, en er zijn wereldwijd zo’n acht miljoen exemplaren van verkocht. Het leverde zes singles op, waaronder «Bed of Roses» en «In These Arms», en werd gevolgd door de Keep the Faith Tour.