De diepte

Over het nummer

«De diepte» was de Nederlandse inzending voor het Eurovisiesongfestival 2022 in Turijn, en het was een bewuste breuk met de gewoonte. Het wordt volledig in het Nederlands gezongen — de eerste Nederlandse inzending waarvoor dat gold sinds Sieneke in 2010, na een reeks liedjes die grotendeels in het Engels werden gezongen. Omroep AVROTROS koos de artiest intern en maakte haar op 7 december 2021 bekend. Het nummer zelf werd op 3 maart 2022 gepresenteerd in theater Tuschinski in Amsterdam, dezelfde dag gedraaid op NPO Radio 2, en uitgebracht samen met een videoclip onder regie van Cas Mulder.

S10 is Stien den Hollander, geboren in Hoorn, Noord-Holland, op 8 november 2000, en opgegroeid in Abbekerk en Hoorn. Ze begon in haar eentje: in 2016 zette ze als tiener een mini-album met de titel «Antipsychotica» op SoundCloud, opgenomen met weinig meer dan een telefoonoortje. Een rapper, Jiggy Djé, hoorde het en bracht haar naar het label Noah’s Ark, dat haar in 2017 contracteerde. Haar vroege platen zitten tussen rap, pop en iets veel stillers in, en haar debuutalbum «Snowsniper» won in 2020 een Edison, de belangrijkste Nederlandse muziekprijs, in de categorie alternatief. Ze heeft openlijk gesproken over de depressie en de psychotische episodes die ze tussen haar veertiende en zeventiende doormaakte, en verschillende van haar albumtitels zijn vernoemd naar psychiatrische medicijnen.

Ze schreef «De diepte» in 2021 met producer Arno Krabman, die het ook produceerde. Ze heeft gezegd dat het een jaar was waarin ze zich zo leeg voelde dat ze maar drie liedjes schreef, en dat dit nummer begon bij één enkel beeld en van daaruit groeide, meer op gevoel dan volgens plan. Toen ze moest kiezen tussen twee mogelijke songfestivalliedjes, zag ze ze als kleuren: het ene voelde geelachtig, dit donkerblauw, en donkerblauw voelde goed. Ze noemt het een liefdesbrief aan haar eigen verdriet — een ode aan het verdriet en de herinneringen die mensen met zich meedragen — en zegt te hopen dat iedereen die luistert zich een beetje minder alleen voelt.

De opname is kort, net geen drie minuten, en in het begin heel kaal: een stem, een paar akkoorden en ruimte rond elk woord. De tekst is opgebouwd uit een klein aantal eenvoudige beelden — eindeloze regen, duisternis, schuilen, wachten, een naam die steeds terugkomt — en de meeste kracht komt van herhaling, niet van nieuwe informatie. Dat maakt het een ongewoon helder nummer voor wie de taal leert. De woordenschat is basaal en concreet (een tafel, een hand, ogen, tanden, een kind, een avond), en de grammatica is de alledaagse grammatica van gesproken Nederlands: ja/nee-vragen met het werkwoord vooraan, een bijzin met «dat» die het werkwoord naar het eind stuurt, een modaal werkwoord dat twee infinitieven naar achteren in de zin duwt, en een paar vaste uitdrukkingen die elke Nederlandstalige kent, een voor niets kunnen zien in het donker en een voor je tanden op elkaar zetten.