Viva la Vida
Coldplay
Hoe je dit liedje studeert
De kaart van “Viva la Vida” bestaat uit 86 studie-items op niveau B2: 39 woorden in het Engels, 11 bijvoeglijke naamwoorden en 36 werkwoordsvormen. Begin met world, seas en word: met die woorden is het meeste geen giswerk meer. Dit liedje draait om de werkwoorden: 36 verschillende vormen tegenover 11 bijvoeglijke naamwoorden, dus het werk zit in de vervoeging. Op dit niveau zijn de losse woorden het probleem niet: het is de combinatie die werk kost.
De woorden van dit liedje, in meerdere talen
Elk woord hieronder komt uit dit liedje en is door ons vertaald. De songtekst staat er niet: dit zijn de losse woorden die je nodig hebt om hem te volgen.
Woordenschat
| EN | ES | IT | FR | PT | NL | DE |
|---|---|---|---|---|---|---|
| world | mundo | mondo | monde | mundo | wereld | Welt |
| seas | mares | mari | mers | mares | zeeën | Meere |
| word | palabra | parola | mot | palavra | woord | Wort |
| morning | mañana | mattina | matin | manhã |
Wat dit liedje je leert
Niveau · B2
- Woorden
- 39
- Bijvoeglijke naamwoorden
- 11
- Combo’s
- 9
- Uitdrukkingen
- 12
- Werkwoordsvormen
- 36
- Quizvragen
- 35
Meer nummers in het Engels op dit niveau
Achtergrond
Over het nummer
«Viva la Vida» is het titelnummer en de tweede single van «Viva la Vida or Death and All His Friends», het vierde studioalbum van Coldplay, uitgebracht in juni 2008. De single verscheen op 25 mei 2008, een paar weken voor het album, en werd al snel het succesvolste nummer dat de band ooit had opgenomen. Het werd geproduceerd door Brian Eno samen met Markus Dravs, Rik Simpson en Jon Hopkins, een team dat de groep wegduwde van het gitaar-en-pianogeluid van hun eerdere platen, naar iets orkestralers en kleurrijkers.
De titel is Spaans en betekent «leve het leven». Chris Martin haalde hem van het laatste schilderij van de Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo, een stilleven met watermeloenen waarop ze die woorden schreef kort voor haar dood in 1954. Martin zag het schilderij tijdens een bezoek aan het Frida Kahlo-museum in Mexico en was getroffen door het idee van een kunstenares die zoveel had geleden en helemaal aan het eind het leven vierde. De Spaanse woorden komen in de tekst zelf nooit voor; ze werken als een kader voor het hele nummer.
De tekst wordt verteld door een koning die zijn troon heeft verloren. Hij herinnert zich een tijd waarin alles hem gehoorzaamde en zet die af tegen zijn huidige leven als gewone man in de straten van de stad die hij ooit beheerste. Onderweg mengt hij beelden uit heel verschillende perioden van de geschiedenis — Romeinse soldaten, kerkklokken in Jeruzalem, missionarissen in den vreemde, een menigte die op de revolutie wacht — zodat de koning geen echte heerser is, maar een symbool van macht die permanent leek en broos bleek. De laatste coupletten voegen daar een religieuze angst aan toe: de verteller vermoedt dat hij niet in de hemel zal worden verwelkomd.
Muzikaal is het nummer gebouwd op een zich herhalend patroon, gespeeld door een strijkerssectie en gearrangeerd door de violist Davide Rossi, boven een gestage, marsachtige beat, met pauken, een digitaal bewerkte piano en het geluid van een kerkklok. Er is vrijwel geen leadgitaar, wat voor Coldplay destijds ongebruikelijk was. Die combinatie van een eenvoudig akkoordenpatroon met een groots, plechtig geluid maakte het refrein zo makkelijk om mee te zingen voor stadionpublieken, en daarom is het nummer nog steeds te horen in voetbalstadions en op concerten over de hele wereld.