← Alle liedjes
B1-

Era già tutto previsto

Riccardo Cocciante

Taal
Italiaans
Uitgebracht
1975
Genre
pop
Niveau
B1-
Moeilijkheidsscore
688
Duur
4:12

Hoe je dit liedje studeert

De kaart van “Era già tutto previsto” bestaat uit 51 studie-items op niveau B1-: 10 woorden in het Italiaans, 5 bijvoeglijke naamwoorden en 36 werkwoordsvormen. Begin bij de woordenlijst: amici en cose komen steeds terug, dus die ken je het beste als eerste. Dit liedje draait om de werkwoorden: 36 verschillende vormen tegenover 5 bijvoeglijke naamwoorden, dus het werk zit in de vervoeging. Op dit niveau ken je een deel van de lijst al; de rest vult precies dat gat op.

De woorden van dit liedje, in meerdere talen

Elk woord hieronder komt uit dit liedje en is door ons vertaald. De songtekst staat er niet: dit zijn de losse woorden die je nodig hebt om hem te volgen.

Woordenschat

ITENESFRPTNLDE
amicifriendsamigosamisamigosvriendenFreunde
cosethingscosaschosescoisasdingenDinge

Deze kaart bevat 8 woorden meer. Die kom je tegen als je het liedje speelt.

Bijvoeglijke naamwoorden

ITENES

Wat dit liedje je leert

Niveau · B1-

Woorden
10
Bijvoeglijke naamwoorden
5
Combo’s
7
Uitdrukkingen
11
Werkwoordsvormen
36
Quizvragen
35

Meer nummers in het Italiaans op dit niveau

  • Da Dio — Bresh (2026)B1+
  • Superclassico — Ernia (2020)B1
  • Lontano — Sfera Ebbasta (2026)B1+
  • Canto d’amore — Angelina Mango & Marco Mengoni (2026)B1-

Achtergrond

Over het nummer

«Era già tutto previsto» is het vierde nummer op «L’alba», het vierde studioalbum van Riccardo Cocciante, in juni 1975 uitgebracht door RCA Italiana. De plaat werd geproduceerd door Marco Luberti, Cocciantes vaste schrijfpartner, en gearrangeerd door Sergio Rendine, met bijdragen van Lucas Sideras en Niko Papathanassiou. Ze werd opgenomen in Studio A van RCA in Rome, de studio waar een groot deel van de Italiaanse singer-songwritermuziek van dat decennium werd gemaakt. Zoals bijna elk nummer op het album staat het op naam van Cocciante en Luberti.

Het album kwam op het juiste moment. Een jaar eerder was Cocciante doorgebroken met «Bella senz’anima», een woedend nummer over een man die de vrouw die hem verlaat de les leest. Het was een grote hit en ook omstreden: het werd als seksistisch beschouwd en op de Italiaanse televisie gecensureerd. «L’alba» bouwde voort op dat succes. Het klom naar nummer twee in de Italiaanse albumlijst, in een seizoen waarin de soundtrack van Dario Argento’s «Profondo rosso» door de band Goblin om dezelfde topposities streed, en het eindigde 1975 als het elfde best verkochte album in Italië. De eerste single, «L’alba», met «Vendo» op de B-kant, bereikte eveneens nummer twee en bleef drie maanden in de top tien.

«Era già tutto previsto» werd nooit als single uitgebracht en leefde aanvankelijk in de schaduw van het titelnummer. Het groeide langzaam uit tot een van de meest geliefde nummers uit Cocciantes catalogus. Het vertelt in de eerste persoon het einde van een liefdesrelatie, gezien vanuit de man die achterblijft. Het verhaal gaat door drie fasen, die elk worden geopend door dezelfde zin die het nummer zijn titel geeft: een geheim begin, een pijnlijk gesprek in het heden en een eenzaam einde thuis. De verteller houdt vol dat hij alles had zien aankomen, en de laatste regels onthullen het enige wat hij niet had kunnen voorspellen.

Het nummer is opgebouwd als een lange crescendo. Het begint zacht, bijna alsof hij tegen zichzelf praat, en arrangement en stem stijgen samen tot de laatste regels praktisch uitgeschreeuwd worden. Cocciantes rauwe, gebroken tenor, die zijn handelsmerk zou worden, draagt het hele emotionele gewicht van het stuk. Er is geen refrein in de gebruikelijke zin: de terugkerende titelregel werkt als scharnier tussen de drie delen, en elke keer dat hij terugkomt klinkt de zanger iets verslagener.

Verbomatico
Leren:Engels·Spaans·Italiaans·Nederlands·Frans·Portugees·Duits
Home·Nummers·Gidsen·Prijzen·Over ons·Contact·Installeer de app·Voorwaarden·Privacy·Terugbetalingen
Juridische mededeling··

© 2026 Verbomatico

FR
PT
NL
DE
felicihappyfelicesheureuxfelizesgelukkigglücklich

Deze kaart bevat 4 bijvoeglijke naamwoorden meer. Die kom je tegen als je het liedje speelt.

Werkwoordsvormen

ITENESFRPTNLDE
erait waserac’étaiterahet wases war
previstoforeseenprevistoprévuprevistovoorzienvorhergesehen
ballandodancingbailandoen dansantdançandodansendtanzend
hai baciatoyou kissedhas besadotu as embrassébeijasteje hebt gekustdu hast geküsst
guardavahe was lookingmirabail regardaitolhavahij keeker schaute
raccontavahe was tellingcontabail racontaitcontavahij verteldeer erzählte
saiyou knowsabestu saissabesje kunt, je weetdu kannst
direto saydecirdiredizerzeggensagen
fareto dohacerfairefazerdoentun

Deze kaart bevat 27 werkwoordsvormen meer. Die kom je tegen als je het liedje speelt.

Voor Cocciante waren de middenjaren zeventig de jaren waarin zijn stijl vorm kreeg. Hij werd in 1946 in Saigon geboren als zoon van een Italiaanse vader en een Franse moeder, verhuisde op zijn elfde naar Rome en ging daar naar het Franse lyceum. Hij begon als organist in Romeinse clubs en vormde met Marco Luberti en Paolo Casella een band genaamd GL6, voordat hij in 1971 zijn solocarrière begon onder de Franse naam Richard Cocciante. De samenwerking met Luberti, die in deze periode met hem schreef en produceerde, gaf zijn vroege albums hun mengeling van intieme vertelkunst en grote orkestrale klank.

Het nummer heeft in de eenentwintigste eeuw een tweede leven gekregen. Regisseur Paolo Sorrentino nam het op in de soundtrack van zijn film «Parthenope», op 24 oktober 2024 in de Italiaanse bioscopen verschenen, een verhaal dat zich in Napels afspeelt en een vrouw over meerdere decennia volgt. De film liet het nummer kennismaken met veel luisteraars die in 1975 nog niet geboren waren. In 2008 had de zangeres Silvia Mezzanotte haar eigen versie opgenomen op haar album «Lunatica», en op 27 februari 2026 zongen Leo Gassmann en Aiello het samen tijdens de coveravond van het Festival van Sanremo.

Wist je dat?

De titel werkt als refrein, ook al heeft het nummer geen refrein: dezelfde zin opent elk van de drie delen, en telkens omlijst hij een ander moment van het verhaal, eerst het verleden, dan het heden, dan wat eraan komt.

Voor wie Italiaans leert, is het nummer een compacte les in vertellen over het verleden. De imperfetto beschrijft de achtergrond van de eerste scène, de passato prossimo markeert afzonderlijke gebeurtenissen, en de condizionale passato verschijnt in zijn typisch Italiaanse rol van een toekomst gezien vanuit het verleden, iets waarvan hij wist dat het zou gebeuren. Er verschijnt ook een congiuntivo presente na de gangbare constructie om te zeggen dat iemand een bepaald soort persoon nodig heeft.

Marco Luberti, die «L’alba» produceerde en het nummer mee ondertekende, had met Cocciante in de band GL6 gespeeld voordat een van beiden bekend was. Hun samenwerking, met Luberti ook in de producersstoel, bepaalde de klank en de vertelkunst van de vroege platen van de zanger.

Cocciante bouwde naast zijn Italiaanse ook een internationale carrière op. Als Richard Cocciante nam hij in het Frans op, en veel van zijn albums verschenen ook in het Spaans; «L’alba» zelf had een Spaanse editie met de titel «El alba», en het album circuleerde ook in Duitsland en, in de Italiaanse versie, in Venezuela.

Een jaar na «L’alba» bereikte Cocciante voor het eerst nummer één in Italië met «Margherita» (1976), dat zijn bekendste nummer werd. In 1991 won hij het Festival van Sanremo met «Se stiamo insieme», en in 1998 componeerde hij de muziek van de musical «Notre-Dame de Paris», waarvan de opnamen zo’n tien miljoen keer werden verkocht. Later schreef hij de musicals «Le Petit Prince» en «Giulietta e Romeo», en in 2013 was hij coach in «The Voice of Italy».

Leo Gassmann, die het nummer met Aiello koos voor de coveravond van Sanremo 2026, is de zoon van acteur Alessandro Gassmann en de kleinzoon van Vittorio Gassmann; het optreden bracht een nummer uit 1975 naar het best bekeken muziekevenement van de Italiaanse televisie.

Hitlijsten en streaming

«Era già tutto previsto» was een albumtrack, geen single, en heeft dus uit de jaren zeventig geen eigen hitlijstgeschiedenis. Het commerciële verhaal is dat van «L’alba»: het album bereikte in 1975 nummer twee in de Italiaanse lijst en was het elfde best verkochte album van het jaar in Italië, terwijl de single «L’alba / Vendo» eveneens op nummer twee piekte en drie maanden in de top tien stond.

De populariteit van het nummer is in de loop der decennia gegroeid, niet ten tijde van de release. Het werd een vaste waarde in Cocciantes concerten en verzamelalbums, en na het gebruik in Paolo Sorrentino’s «Parthenope» in 2024 steeg het op streamingplatforms en bereikte het luisteraars die veel jonger zijn dan het oorspronkelijke publiek. Het duet van Leo Gassmann en Aiello in Sanremo in februari 2026 bezorgde het een nieuwe golf aandacht.