← Alle liedjes
A2

Ancora

Eduardo De Crescenzo

Taal
Italiaans
Uitgebracht
1981
Genre
pop
Niveau
A2
Moeilijkheidsscore
589
Duur
3:23

Wat betekent “Ancora”?

“Ancora” betekent “nog steeds” of “opnieuw”. Midden in de nacht kan de verteller niet stoppen met denken aan een vrouw die weg is: hij wil haar nog steeds en er is niets veranderd.

Hoe je dit liedje studeert

“Ancora” leren betekent 53 items op niveau A2: 15 woorden in het Italiaans, 8 bijvoeglijke naamwoorden en 30 werkwoordsvormen, allemaal uit wat het liedje echt zegt. Neem eerst de woordenlijst door: notte, chiodo en casino zijn de woorden waar je het meest op leunt. Dit liedje draait om de werkwoorden: 30 verschillende vormen tegenover 8 bijvoeglijke naamwoorden, dus het werk zit in de vervoeging. Op dit niveau gaat het om herkennen: je hoort het woord, je plaatst het, je gaat door.

De woorden van dit liedje, in meerdere talen

Elk woord hieronder komt uit dit liedje en is door ons vertaald. De songtekst staat er niet: dit zijn de losse woorden die je nodig hebt om hem te volgen.

Woordenschat

ITENESFRPTNLDE
nottenightnochenuitnoitenachtNacht
chiodonailclavocloupregospijkerNagel
casinomess, fusslío, follónpagaille, bazarconfusão, barulhobende, toestandChaos, Rummel

Deze kaart bevat 12 woorden meer. Die kom je tegen als je het liedje speelt.

Bijvoeglijke naamwoorden

Wat dit liedje je leert

Niveau · A2

Woorden
15
Bijvoeglijke naamwoorden
8
Combo’s
8
Uitdrukkingen
12
Werkwoordsvormen
30
Quizvragen
35

Meer nummers in het Italiaans op dit niveau

  • Tu cosa fai questa sera — Noemi, Vito Salamanca (2026)A2
  • Per due come noi — Olly, Angelina Mango & Juli (2024)A2+
  • Le donne lo sanno — Ligabue (2005)A2+
  • Se t'innamori muori — Noemi (2025)A2

Achtergrond

Over het nummer

«Ancora» verscheen in februari 1981 als 45-toerensingle bij Dischi Ricordi, met «Il treno» op de B-kant, en het is het nummer dat Eduardo De Crescenzo veranderde van een gerespecteerd muzikant in een begrip in Italië. Beide kanten werden door hetzelfde team geschreven: de tekst is van Franco Migliacci, een van de grote tekstschrijvers van de Italiaanse populaire muziek en medeauteur van «Nel blu, dipinto di blu», en de muziek is van componist Claudio Mattone. Binnen enkele weken na de release stond het in de Italiaanse top vijf, en ruim veertig jaar later is het nog altijd een van de herkenbaarste ballades uit die periode.

De Crescenzo werd op 8 februari 1951 in Napels geboren en was in de meest letterlijke zin een kind van de muziek. Hij kreeg zijn eerste accordeon op zijn derde en maakte zijn podiumdebuut in het Teatro Argentina in Rome toen hij pas vijf was. Daarna studeerde hij klassieke muziek, en eind jaren zestig speelde hij in een beatgroep, zoals zoveel jonge Italiaanse muzikanten in die tijd. Eind jaren zeventig stond hij in het vak bekend als een uitstekende accordeonist en zanger, maar een eigen hit had hij nooit gehad. «Ancora» veranderde dat vrijwel van de ene op de andere dag.

Het keerpunt was het eenendertigste Festival di Sanremo, gehouden van 5 tot 7 februari 1981 en gepresenteerd door Claudio Cecchetto samen met Eleonora Vallone. Achtentwintig nummers deden mee, en het festival werd gewonnen door Alice met «Per Elisa», vóór Loretta Goggi met «Maledetta primavera». «Ancora» kwam door de voorrondes en bereikte de finale, maar eindigde in de publieksstemming niet bij de eerste tien. Het verschil werd gemaakt door een afzonderlijke kwaliteitsjury, voorgezeten door filmregisseur Sergio Leone en met onder meer acteurs als Alberto Sordi, Ugo Tognazzi, Giancarlo Giannini en Eleonora Giorgi. Die jury gaf De Crescenzo haar prijs voor de beste vertolking van het festival. Het idee bleek zo succesvol dat Sanremo het vanaf het jaar daarop permanent maakte, als de Prijs van de Kritiek die vandaag nog bestaat.

Het nummer is een liefdesballade, gezongen door een man die niet kan slapen. Het is midden in de nacht en hij ligt wakker, niet in staat op te houden met denken aan een vrouw die niet meer bij hem is. Hij kijkt terug op hoeveel moeite het hem kostte om haar te veroveren, op een liefde die geen tijd had gehad om te rijpen, en op de wrede timing van haar verliezen precies toen hij echt van haar was gaan houden. In het refrein draagt één woord, driemaal herhaald, het hele gewicht van het nummer: hij wil haar nog steeds, hij zit nog steeds vast, en er is niets veranderd sinds de avond dat ze uit elkaar gingen. Hij houdt vol dat niemand anders, zelfs geen engel, hem zo zou kunnen laten voelen als zij deed.

Verbomatico
Leren:Engels·Spaans·Italiaans·Nederlands·Frans·Portugees·Duits
Home·Nummers·Gidsen·Prijzen·Over ons·Contact·Installeer de app·Voorwaarden·Privacy·Terugbetalingen
Juridische mededeling··

© 2026 Verbomatico

ITENESFRPTNLDE
altahigh, latealta, avanzadahaute, avancéealta, avançadahoog, diephoch, tief
sveglioawakedespiertoéveilléacordadowakkerwach

Deze kaart bevat 6 bijvoeglijke naamwoorden meer. Die kom je tegen als je het liedje speelt.

Werkwoordsvormen

ITENESFRPTNLDE
sonoI amestoy, soyje suisestou, souik benich bin
seiyou areeres, estástu esés, estásjij bentdu bist
ci stavo meglioI was better offestaba mejorj'étais mieuxestava melhorik was beter afmir ging es dort besser
stavoI wasestabaj'étaisestavaik wasich war
pensoI thinkpiensoje pensepensoik denkich denke
ti voglioI want youte quiero, te deseoje te veuxquero-teik wil jouich will dich
voglioI wantquieroje veuxqueroik wilich will

Deze kaart bevat 23 werkwoordsvormen meer. Die kom je tegen als je het liedje speelt.

Het tweede couplet wordt rustelozer en bijna komisch in zijn wanhoop. Hij kleedt zich aan en weer uit zonder te weten waarom, voelt een verlangen dat hem geen rust laat, en stelt zich voor dat hij vroeg of laat iets doms zal doen: midden in de nacht naar haar huis gaan, steentjes tegen haar verlichte raam gooien en tegen de deur schoppen die voor hem gesloten blijft. Het is het portret van een man die precies weet hoe belachelijk hij eruit zou zien en die niet zeker weet of hij zichzelf toch kan tegenhouden.

Veel van de kracht van het nummer zit in De Crescenzo’s stem, die vaak wordt omschreven als hees en licht rauw, in staat om van een bijna gesproken gemurmel in de coupletten over te gaan naar een brede, gespannen kreet in het refrein. Mattones melodie klimt stap voor stap naar dat herhaalde woord, en het arrangement laat de stem veel ruimte. Na Sanremo gaf het nummer zijn titel aan het debuutalbum van De Crescenzo, dat hetzelfde jaar bij Dischi Ricordi verscheen.

Voor wie Italiaans leert, is «Ancora» een compacte les in de taal van gevoelens. Het laat het verschil zien tussen «volere» op zichzelf en de vaste uitdrukking «voler bene», waarmee Italianen zeggen dat ze met genegenheid van iemand houden. Het bevat een hypothetische zin met een congiuntivo imperfetto gevolgd door een condizionale presente, de combinatie die uitdrukt «ook als dit gebeurde, zou ik dat zeggen». Het gebruikt wederkerende werkwoorden uit de dagelijkse routine, een werkwoord in de futuro semplice, het voorzetsel «da» om «sinds» een bepaald moment te zeggen, en een aantal alledaagse uitdrukkingen: een idee-fixe waar je niet van afkomt, de wending voor «vroeg of laat», de uitdrukkingen voor gek doen en voor ergens tegen schoppen, en een heel informele manier om te zeggen dat het je helemaal niets kan schelen. Die informele toetsen zijn mild, maar ze zijn precies het soort Italiaans dat lesboeken vaak weglaten en dat moedertaalsprekers elke dag gebruiken.

Wist je dat?

De prijs die De Crescenzo in 1981 in Sanremo won, wordt meestal herinnerd als de eerste Prijs van de Kritiek van het festival. Dat jaar was de kwaliteitsjury een experiment, voorgezeten door Sergio Leone, de regisseur van «The Good, the Bad and the Ugly» en «Once Upon a Time in America», en grotendeels samengesteld uit filmmensen. Het oordeel over «Ancora» werd zo breed gedeeld dat het festival het idee vanaf 1982 omzette in een permanente prijs, die later de naam van Mia Martini kreeg.

Het nummer hoefde het festival niet te winnen om een hit te worden. «Ancora» klom in maart 1981, slechts enkele weken na Sanremo, naar nummer vijf in de Italiaanse singlelijst, en veel Italianen herinneren het zich vandaag veel beter dan verschillende nummers die in de officiële rangschikking hoger eindigden.

Mina, de meest bewonderde vrouwenstem van de Italiaanse pop, nam haar eigen versie van «Ancora» op voor haar album «Sì, buana» uit 1986, en zette het in 1998 opnieuw op «Mina Sanremo», een verzamelalbum gewijd aan festivalnummers. In de loop der jaren is het ook gezongen door Ornella Vanoni en Anna Oxa, en in 2015 voerde het pop-operatrio Il Volo het uit in Sanremo, waarmee het een nieuwe generatie bereikte.

De melodie heeft ook buiten Italië gereisd. Er zijn versies van de Franse zangeres Mireille Mathieu, de Nederlandse zanger André Hazes en de Franse zangeres Hélène Ségara, elk aangepast aan de eigen taal en het eigen publiek.

Het nummer heeft een plek in de Italiaanse populaire cultuur die ver buiten de platenwinkels reikt. In de kerstkomedie «Vacanze di Natale» uit 1983, een van de meest geciteerde Italiaanse films van dat decennium, zinspeelt het personage van Jerry Calà erop, en het nummer werd gebruikt als tune van de nachtelijke televisieprogramma’s van journalist Gigi Marzullo, vooral «Sottovoce», zodat het voor veel kijkers nog steeds verbonden is met de kleine uurtjes van de Italiaanse televisie — heel passend voor een nummer over een man die niet kan slapen.

De Crescenzo keerde na zijn debuut nog vier keer terug naar Sanremo, in 1985, 1987, 1989 en 1991. Zijn inzending uit 1991, «E la musica va», werd later in het Engels opgenomen als «The Beat Goes On» door Phil Manzanera, de gitarist van Roxy Music. Zijn hele carrière heeft hij de accordeon in het middelpunt van zijn muziek gehouden, en hij bespeelt hem op het podium vaak naast zijn zang.

Door de credits loopt een curieuze verbinding: Franco Migliacci, die deze woorden schreef over een liefde die je het gevoel geeft te vliegen, had ruim twintig jaar eerder «Nel blu, dipinto di blu» mee geschreven, het nummer dat de hele wereld kent als «Volare».

Hitlijsten en streaming

De single «Ancora», verschenen in februari 1981, bereikte in maart van dat jaar nummer vijf in de Italiaanse singlelijst en eindigde 1981 als de tweeënveertigste best verkochte single in Italië. Hij kreeg in Italië een gouden plaat.

Het succes in Sanremo en op de radio leidde rechtstreeks tot het debuutalbum van De Crescenzo, eveneens «Ancora» geheten, in 1981 uitgebracht bij Dischi Ricordi. De plaat duurt ongeveer vijfendertig minuten, verdeeld over tien nummers, allemaal met teksten van Franco Migliacci en muziek van Claudio Mattone, waarvan één mede geschreven met Piero Pintucci, en ze werd opgenomen in de Quattro 1-studio’s in Rome. Het titelnummer staat midden op het album, als zesde track.

Veertig jaar later blijft «Ancora» het bekendste nummer van Eduardo De Crescenzo en een van de evergreens van de Italiaanse lichte muziek: het wordt geregeld nieuw leven ingeblazen op televisie en bij muziekevenementen, en het is opgenomen door zulke uiteenlopende artiesten als Mina, Il Volo en Mireille Mathieu.