We Will Rock You
Queen
Hoe je dit liedje studeert
“We Will Rock You” leren betekent 35 items op niveau A1+: 15 woorden in het Engels, 5 bijvoeglijke naamwoorden en 15 werkwoordsvormen, allemaal uit wat het liedje echt zegt. Neem eerst de woordenlijst door: buddy, boy en noise zijn de woorden waar je het meest op leunt. Dit liedje draait om de werkwoorden: 15 verschillende vormen tegenover 5 bijvoeglijke naamwoorden, dus het werk zit in de vervoeging. Op dit niveau gaat het om herkennen: je hoort het woord, je plaatst het, je gaat door.
De woorden van dit liedje, in meerdere talen
Elk woord hieronder komt uit dit liedje en is door ons vertaald. De songtekst staat er niet: dit zijn de losse woorden die je nodig hebt om hem te volgen.
Woordenschat
| EN | ES | IT | FR | PT | NL | DE |
|---|---|---|---|---|---|---|
| buddy | colega, amigo | amico | mon pote | amigo, parceiro | makker | Kumpel |
| boy | chico, niño | ragazzo | garçon | rapaz | jongen | Junge, Kind |
| noise | ruido | rumore | bruit | barulho | lawaai | Lärm |
| street | calle | strada | rue |
Wat dit liedje je leert
Niveau · A1+
- Woorden
- 15
- Bijvoeglijke naamwoorden
- 5
- Combo’s
- 7
- Uitdrukkingen
- 10
- Werkwoordsvormen
- 15
- Quizvragen
- 35
Meer nummers in het Engels op dit niveau
Achtergrond
Over het nummer
«We Will Rock You» is een van de meest herkenbare muziekstukken die ooit zijn opgenomen, en het is ook een van de kortste hits in de geschiedenis van de rock: de albumversie duurt net iets meer dan twee minuten. Het werd geschreven door Brian May, de gitarist van Queen, en in 1977 opgenomen in Wessex Sound Studios in Londen voor het zesde studioalbum van de band, «News of the World». De productie staat op naam van Queen en geluidstechnicus Mike Stone. Het nummer werd op 7 oktober 1977 uitgebracht op dezelfde single als «We Are the Champions» van Freddie Mercury, met «We Will Rock You» op de andere kant, bij EMI in het Verenigd Koninkrijk en Elektra in de Verenigde Staten.
Het idee kwam van het publiek. Tijdens de vorige tournee van de band, bij een concert in Bingley Hall in Stafford, bleef de zaal zingen nadat de show was afgelopen en koos een voetbalanthem, «You’ll Never Walk Alone», om de band terug te halen. May legde later op de BBC-radio uit dat dat moment de groep diep raakte en hen aan het denken zette over muziek die een hele zaal samen kon uitvoeren, en niet alleen kon beluisteren. Het resultaat was een nummer dat bijna niets van de luisteraar vraagt behalve twee keer stampen met de voeten en één keer klappen in de handen, steeds opnieuw herhaald, en een kort refrein dat iedereen kan meeschreeuwen.
In die beroemde beat zit geen drumstel. In de studio stampten de leden van Queen op het houten podium waarop normaal de drums stonden en klapten ze in hun handen, en daarna namen ze zichzelf steeds opnieuw op, laag na laag. Aan elke laag werden vertragingen van verschillende lengte toegevoegd, gekozen in verhoudingen op basis van priemgetallen, zodat de echo’s nooit netjes samenvielen. Die truc liet een handvol muzikanten klinken als een stadion vol mensen. Afgezien van Mercury’s stem gebeurt er bijna niets anders tot helemaal aan het eind, wanneer de elektrische gitaar van May eindelijk invalt met een korte, felle solo die het nummer afsluit.
De tekst is een portret van een leven in drie fasen. In het eerste couplet is de luisteraar een lawaaierig kind dat buiten speelt; in het tweede een jongeman vol woede die alles wil uitdagen; in het derde een oude man die zijn kracht kwijt is en om rust vraagt. Elk couplet eindigt met een beeld van vernedering, en op elk couplet antwoordt het refrein met dezelfde collectieve dreiging. De woorden zijn met opzet eenvoudig: ze zijn rechtstreeks tot de luisteraar gericht, met het informele «you» van de straat, zodat een menigte ze kan overnemen en er haar eigen spreekkoor van kan maken.