Pero a tu lado

Over het nummer

Los Secretos ontstonden in 1978 in Madrid, toen een groep tieners die onder de naam Tos samen speelde besloot van hun weekendhobby een band te maken. In het middelpunt stonden de drie broers Urquijo — Álvaro, Enrique en Javier — en hun vriend José Enrique Cano, bij iedereen bekend als Canito. Op oudejaarsavond 1979 kwam Canito om bij een verkeersongeluk, en de overgebleven leden gingen verder onder een nieuwe naam. Wat volgde, maakte hen tot een van de bepalende groepen van de movida madrileña, de culturele explosie die begin jaren tachtig door de Spaanse steden trok, al pasten Los Secretos nooit bij de luidere, ironischere kant van die beweging: hun handelsmerk was melancholie, eenvoudig gezongen, over heldere gitaren en rustige melodieën.

«Pero a tu lado» komt van «Dos caras distintas», het negende studioalbum van de band, dat in 1995 verscheen bij het Madrileense label DRO. Voor die plaat verliet de groep de vertrouwde omgeving en reisde naar het Verenigd Koninkrijk, waar het album werd geproduceerd door de ervaren Mike Vernon, een man wiens naam verbonden is aan een lange reeks Britse bluesopnamen. Twee sessiemuzikanten voegden zich in de studio bij hen, bassist Gordon Edwards en drummer Kevin Wilkinson, en het resultaat is een warm, organisch album van dertien nummers dat iets minder dan zevenenveertig minuten duurt. Er werden drie nummers als single uitgebracht: het titelnummer, «Menos decir adiós» en dit nummer. «Dos caras distintas» bleek het laatste album dat Enrique Urquijo met de band zou opnemen.

Het nummer zelf werd geschreven door Enrique Urquijo en duurt ongeveer drie minuten en zeventien seconden. Het ontstaan is ongewoon specifiek voor een liefdeslied: hij schreef het voor zijn dochter María, die net was geboren, en de band heeft het altijd gepresenteerd als een lied van hoop — de belofte van een nieuw leven naast haar, en het voornemen om de verslavingen achter zich te laten die hem al jaren achtervolgden. Dat voornemen hield geen stand. Enrique Urquijo overleed op 17 november 1999, op negenendertigjarige leeftijd, aan een overdosis heroïne, en sinds die dag wordt het nummer in Spanje eerder als een afscheid gehoord dan als een slaapliedje. Zijn broer Álvaro nam de rol van frontman over en de band is sindsdien doorgegaan.

Wat de tekst beschrijft, is een wederopstanding. De zanger vertelt dat hij gestorven en teruggekomen is, over as waaruit een boom is gegroeid die al vrucht heeft gedragen, en dat hij elk gedicht heeft vernietigd dat hij ooit over verdriet en rouw had geschreven. Hij zegt dat hij niet meer achter kapotte dromen aan rent; in plaats daarvan heeft hij ze weer aan elkaar genaaid, en de draad die hij daarvoor gebruikte, nam hij uit de ogen van de ander. Hij zingt voor die persoon met akkoorden die nog niemand heeft uitgevonden. Het refrein is een kleine ruil van gunsten die de tijd op zichzelf terugvouwt: hij vraagt nu om hulp en antwoordt bij voorbaat dat hij tegen die tijd al iets terug zal hebben gedaan. De wens is een ander leven en een andere wereld — maar altijd naast dezelfde persoon, en daar komt de titel vandaan.