Leuchtturm
Nena
Hoe je dit liedje studeert
“Leuchtturm” leren betekent 41 items op niveau A2: 12 woorden in het Duits, 7 bijvoeglijke naamwoorden en 22 werkwoordsvormen, allemaal uit wat het liedje echt zegt. Begin bij de woordenlijst: Bord en Ende komen steeds terug, dus die ken je het beste als eerste. Dit liedje draait om de werkwoorden: 22 verschillende vormen tegenover 7 bijvoeglijke naamwoorden, dus het werk zit in de vervoeging. Op dit niveau gaat het om herkennen: je hoort het woord, je plaatst het, je gaat door.
De woorden van dit liedje, in meerdere talen
Elk woord hieronder komt uit dit liedje en is door ons vertaald. De songtekst staat er niet: dit zijn de losse woorden die je nodig hebt om hem te volgen.
Woordenschat
| DE | EN | ES | IT | FR | PT | NL |
|---|---|---|---|---|---|---|
| Bord | board, deck of a ship | bordo | bordo | bord | bordo | boord van een schip |
| Ende | end | final | fine | fin | fim | einde |
Deze kaart bevat 10 woorden meer. Die kom je tegen als je het liedje speelt.
Bijvoeglijke naamwoorden
| DE | EN | ES |
|---|
Wat dit liedje je leert
Niveau · A2
- Woorden
- 12
- Bijvoeglijke naamwoorden
- 7
- Combo’s
- 8
- Uitdrukkingen
- 10
- Werkwoordsvormen
- 22
- Quizvragen
- 35
Meer nummers in het Duits op dit niveau
Achtergrond
Over het nummer
«Leuchtturm» is het nummer dat de andere kant van Nena laat zien. Het grootste deel van de wereld kent de band van één plaat over ballonnen en een vals alarm, maar in Duitsland was de groep een popband met een heel album achter zich, en dit was het nummer dat bewees dat ze iets lichts, warms en volkomen apolitieks konden maken. Het was de derde single van hun debuutalbum, uitgebracht op 25 april 1983, en het werd een van de klanken van die Duitse zomer.
De band was begin dat decennium in West-Berlijn samengesteld. Gabriele Susanne Kerner, geboren in Hagen op 24 maart 1960 en sinds een vakantie in Spanje in haar jeugd bekend onder de bijnaam Nena, had gezongen in een plaatselijke groep, The Stripes, tot die uit elkaar ging. Ze verhuisde met drummer Rolf Brendel naar Berlijn, en daar kreeg het vijftal vorm: Nena op leadzang, Brendel op drums, Carlo Karges op gitaar, Jörn-Uwe Fahrenkrog-Petersen op keyboards en Jürgen Dehmel op bas. De band nam de bijnaam van de zangeres over als eigen naam, en daarom maken Duitse bronnen zorgvuldig onderscheid tussen Nena de band en Nena de zangeres, en daarom staat op de hoes van haar latere solocarrière hetzelfde woord.
Hun eerste album, eenvoudigweg «Nena» geheten, verscheen op 14 januari 1983 bij CBS. Het werd geproduceerd door Reinhold Heil en Manfred Praeker, allebei lid van Spliff, de Berlijnse band die was voortgekomen uit de Nina Hagen Band, en het werd opgenomen in de eigen Berlijnse studio van Spliff. Dat detail is belangrijker dan het lijkt: het is de draad die deze zeer commerciële popplaat verbindt met de hardere, vreemdere kant van de Duitse new wave. Het album ging naar nummer één in Duitsland en in Oostenrijk, stond het grootste deel van een jaar in de Duitse lijst en werd platina in Duitsland, in Nederland en in Japan, en goud in Frankrijk.
«Leuchtturm» staat als negende nummer op die plaat en duurt iets meer dan drie minuten. Tekst en muziek staan op naam van Jörn-Uwe Fahrenkrog-Petersen en Nena Kerner zelf, waardoor het een van de nummers op het album is waarop de zangeres ook een van de auteurs is. De saxofoon die het arrangement optilt, wordt gespeeld door David Sanborn, een Amerikaanse sessiemuzikant die in jazzkringen veel bekender is dan in de Duitse pop, en hij is het meest onverwachte ingrediënt van het nummer.
Wat het nummer beschrijft, is een dagdroom, en die dagdroom loopt steeds verder uit de hand. Hij begint als een belofte om iemand overal te volgen, tot aan de verste rand van de wereld, en komt uit bij een beeld van de twee alleen bij de zee, waar de zon schijnt. Dan beklimt hij een vuurtoren om van bovenaf op de wereld neer te kijken. Dan komt er een onderzeeër om hen op te halen, de ander wordt tot kapitein benoemd, ze gaan aan boord, de deuren gaan dicht en ze vertrekken. De zangeres stelt zich voor dat ze achter de vissen aan duikt en de tijd op zee doorbrengt. In het laatste couplet gaat de boot naar beneden, staat de zon op het punt onder te gaan, zijn ze al ver uit de kust en is de vuurtoren niet meer te zien — wat romantisch of een beetje verontrustend is, afhankelijk van hoe letterlijk je het neemt. Dan komen de openingsregels terug, en begint de fantasie opnieuw.