Estoy Aquí

Over het nummer

Halverwege 1995 was Shakira achttien en, volgens de rekensom van de platenindustrie, al een teleurstelling. Twee albums die ze als tiener in Colombia had opgenomen waren gekomen en gegaan zonder dat iemand buiten haar land ervan opkeek, en het label stond op het punt haar als een mislukt project te behandelen.

Wat het omdraaide was een beslissing over auteurschap: ze ging schrijven met de Colombiaanse muzikant en producer Luis Fernando Ochoa en hield de woorden, de melodieën en de toon in eigen hand.

Het eerste nummer uit die samenwerking is dit, uitgebracht als single op 29 augustus 1995 en daarna als openingsnummer van het album Pies Descalzos, dat op 6 oktober van dat jaar verscheen bij Sony Music Colombia.

Het lied rust op een heel kleine, heel herkenbare situatie: iemand is weggegaan.

Wie achterblijft zit nog in dezelfde kamers, tussen de gewone spullen die een relatie laat rondslingeren — foto's, schriften, brieven, het opgestapelde bewijs van een gedeeld leven — en krijgt er niets anders uit dan wat het was.

In plaats van grote verklaringen keert de tekst steeds terug naar het simpele feit van aanwezigheid: zij is er nog, nog altijd gehecht, terwijl de tijd weigert iets uit te wissen.

De kracht ervan, en de reden dat het duizend beter geproduceerde breuknummers heeft overleefd, is de ingehoudenheid. Het is een lied over niet verder zijn, gezongen door iemand die helder genoeg is om dat te weten.

Muzikaal zit het waar het vroege werk van Shakira altijd zat: Latin pop met de ritmische duw van rock, akoestische gitaar onder een stem die noten buigt in plaats van ze alleen te raken. Voor wie Spaans leert is die combinatie ongewoon gul.

De werkwoorden staan in de eerste persoon en meestal in de tegenwoordige tijd, de zelfstandige naamwoorden zijn die van elk huis — dag, nacht, gezicht, zee, hemel, stad — en het tempo is traag genoeg dat losse woorden de melodie overleven, wat je niet van elke hit kunt zeggen.