19 días y 500 noches

Over het nummer

«19 días y 500 noches» is het nummer dat zijn naam geeft aan het twaalfde studioalbum van de Spaanse singer-songwriter Joaquín Sabina, uitgebracht op 6 september 1999 door BMG en Ariola. De plaat werd geproduceerd door de Argentijnse muzikant Alejo Stivel, die zanger van de band Tequila was geweest, en werd in ongeveer zes maanden opgenomen, tussen december 1998 en juni 1999. Hij duurt zo’n vierenzeventig minuten verdeeld over dertien nummers, en het titelnummer staat op de tweede plaats, direct na het openingsnummer. Sabina was vijftig toen het uitkwam, en het album wordt in Spanje meestal beschreven als het moment waarop zijn schrijven naar binnen keerde: minder rock, meer akoestische gitaren, rumba, tango en het geluid van een bar laat op de avond.

Het nummer heeft een van de vreemdste ontstaansgeschiedenissen van de moderne Spaanse pop, en die is gedocumenteerd door de betrokkenen zelf. Sabina schreef het niet voor zichzelf. Hij had de opdracht gekregen een rumba te leveren voor Siempre Así, een vrolijke en enorm populaire groep uit Sevilla, en dit is wat hij inleverde. Hun zanger, Rafa Almarcha, las de tekst en zei hem ronduit dat hij die niet kon zingen: het stuk ging over drank, gokken, cocaïne en zelfvernietiging, en dat was het tegenovergestelde van het zonnige, gezinsvriendelijke imago dat de groep had opgebouwd. Sabina antwoordde dat hij het te mooi vond om weg te gooien, dat zijn producer het ook mooi vond, en dat hij het zelf zou opnemen. Jaren later namen Siempre Así alsnog hun eigen versie op, en zo werd een nummer dat in opdracht voor iemand anders was geschreven het bekendste dat de auteur ooit schreef.

Wat het nummer vertelt, is heel eenvoudig, en de manier waarop het dat vertelt niet. Een relatie loopt af. De vrouw maakt geen scène; ze lacht, zegt goedendag en vaarwel, en vertrekt in een taxi, terwijl ze hem bij het weggaan twee kushandjes toewerpt. Hij is degene die op zijn knieën achterblijft. De rest van de tekst is zijn terugval in alles wat hij achter zich had gelaten: de bars, de kaarttafels, de sherry, het gezelschap van mensen die hij niet respecteert en niet mag. Hij houdt vol dat hij niet om vergeving vraagt, omdat zij er niet meer genoeg om geeft om die te schenken. Dan komt de regel die het hele land zich herinnert, de rekensom van de titel: de verhouding was kort en eroverheen komen niet. Negentien dagen tegenover vijfhonderd nachten. Die asymmetrie, en het feit dat de lange helft in nachten wordt geteld en niet in dagen, is het hele nummer in twee getallen.